Wbrew powszechnemu mniemaniu, ten sport walki wcale nie wywodzi się z dalekowschodnich krajów. W rzeczywistości, jest to prawdą tylko po części, bowiem w początkowym okresie rozwoju kickboxingu obok nurtu japońskiego podwaliny pod współczesną postać dyscypliny stwarzał kickboxing amerykański.

Początki obydwu nurtów sięgają wczesnych lat 70-tych dwudziestego wieku. W Japonii kickboxing zrodził się jako alternatywa dla boksu tajskiego. Za opracowanie nowej dyscypliny odpowiedzialny w głównej mierze był japoński promotor bokserski Osamu Noguchi, który podpatrzył w Tajlandii tamtejszą formę boksu i wprowadzając nowe elementy stworzył zasady nowej wersji sportu walki, którą nazwał właśnie kickboxingiem. Sport, w którym dozwolone były kopnięcia, uderzenia pięścią, kolanem, łokciem oraz rzuty z judo, szybko zyskał popularność w kraju kwitnącej wiśni przy dużym udziale ówczesnej gwiazdy kickboxingu, Tadashi’ego Sawamury. Zainteresowanie dyscypliną w Japonii znacznie osłabło po jego przejściu na emeryturę, by przeżyć swój wielki renesans w połowie lat 90-tych.

Nieco inaczej sprawa miała się w Stanach Zjednoczonych. Tutaj kickboxing, czy też full-contact karate było odpowiedzią na frustrację młodych adeptów karate związaną z małą efektywnością ciosów tradycyjnej odmiany tego sportu walki. W jego nowej wersji dopuszczalne były uderzenia pięścią oraz kopnięcia aż do nokautu przeciwnika, co przełożyło się na przeniesie pojedynków z typowych dla karate mat na ringi bokserskie. Tak jak Japończycy i Amerykanie mieli swoje wielkie gwiazdy kickboxingu, które w dużym stopniu przyczyniły się do popularyzacji i dalszego rozwoju dyscypliny. Wśród nich najbardziej znanymi sportowcami byli: Bill Wallace, Benny Urquidez czy Joe Lewis.

KICKBOXING W POLSCE
Pierwsze, jeszcze nieoficjalne, kluby kickboxingu w Polsce powstały na początku lat 80-tych. Najczęściej działały one przy studenckich klubach wschodnich sztuk walki. Powstanie Polskiego Związku Kickboxingu datuje się z kolei na rok 1988.

W ramach zawodów kickboxingu rozgrywane są cztery konkurencje:

1. Full contact (walka pełnokontaktowa) - dozwolone są kopnięcia i uderzenia pięścią powyżej pasa oraz podcięcia pod warunkiem, że ich celem nie jest zadanie bólu przeciwnikowi, a jedynie spowodowanie utraty równowagi. Ponadto stopa podcinającego może uderzać jedynie poniżej kostki podcinanego. Zabronione są natomiast uderzanie łokciami, kopanie kolanami i stosowanie wszelkich innych technik niedozwolonych również w boksie. Walka odbywa się na ringu bokserskim i składa się z co najmniej trzech trwających dwie minuty rund, przedzielonych jednominutową przerwą. Do niedawna obowiązywał przepis konieczności wykonania przynajmniej ośmiu kopnięć z intencją trafienia w ciągu jednej rundy, z konsekwencją odjęcia punktu za jego złamanie. Został on jednak zniesiony przez większość organizacji. W tej formule środkiem wygrania walki jest nokaut przeciwnika, ewentualnie zwycięstwo na punkty.


2. Low Kick Kickboxing - w tej formule dozwolone są niskie kopnięcia okrężne w udo lub łydkę. Kopnięcie okrężne polega na trafieniu przeciwnika za pomocą podbicia stopy, śródstopia lub piszczela. Jest to najbardziej kontaktowa odmiana kickboxingu europejskiego i zarazem jedyna, w której zawodnicy w czasie walki nie korzystają z ochraniaczy na nogi – odziani są tylko w spodenki. Walka składa się z co najmniej trzech rund trwających 3 minuty i podobnie jak w przypadku walki pełnokontaktowej, odbywa się na ringu bokserskim. Nie obowiązuje limit kopnięć na rundę oraz zabronione są wszystkie techniki niezgodne z regulaminem w boksie, w tym kopnięcia kolanem i uderzenia łokciem.


3. Light contact - najbardziej wymagająca pod względem umiejętności odmiana kickboxingu. Mimo, że dozwolone są w niej te same techniki co w Full contact - uderzenia i kopnięcia, przynajmniej teoretycznie, nie mogą być wykonywane z użyciem pełnej siły. Walka w tej formule może być rozstrzygnięta tylko przez przewagę punktową, znokautowanie przeciwnika kończy się dyskwalifikacją z wyjątkiem sytuacji, w której sędzia uzna, że cios nie został przez nokautującego zadany z pełną siłą. Składające się z co najmniej dwóch dwuminutowych rund walki odbywają się na ringu, macie lub tatami. Zawodnicy walczą w ochraniaczach na nogi, rękawicach i kaskach.


4. Semi contact - w ostatniej formule kickboxingu premiowana jest przede wszystkim szybkość zawodników. Po każdym czystym trafieniu walka jest przerywana przez sędziego, a zawodnik wykonujący trafienie otrzymuje odpowiednią do rodzaju uderzenia ilość punktów. Podobnie jak w przypadku formuły light contact, o zwycięstwie decyduje przewaga punktowa a za znokautowanie przeciwnika grozi kara dyskwalifikacji. Również i w tym przypadku, uderzenia i kopnięcia nie mogą być zadawane z pełną siłą. Walka trwa 3 rundy po 2 minuty z jednominutową przerwą pomiędzy nimi, choć zdarzają się też pojedynki dwurundowe. Semi contact uważana jest za najbezpieczniejszą formę kickboxingu.